آموزش وردپرس

حدیث قرب نوافل

قرب فرائض و قرب نوافل اشاره است به طريقه‏اى كه از اين حديث قدسى مستفاد است:

قالَ رَسولُ اللَهِ صَلَّى‏اللـه‏عَلَيهِ‏وَءالِهِ‏وَسَلَّمَ: قالَ اللـهَ:

ما تَحَبَّبَ إلَىَّ عَبدى بِشَى‏ءٍ أَحَبَّ إلَىَّ مِمّا افْتَرَضْتُهُ عَلَيهِ؛ وَ إنَّهُ لَيَتَحَبَّبُ إلَىَّ بِالنّافِلَةِ حَتَّى اُحِبُّهُ، فَإذا أَحْبَبْتُهُ كُنتُ سَمعَهُ الّذى يَسمَعُ بِهِ وَ بَصَرَهُ الّذى يُبْصِرُ بِهِ وَ لِسانَهُ الّذى يَنطِقُ بِهِ وَ يَدَهُ الّتى يَبطِشُ بِها وَ رِجْلَهُ الّتى يَمْشى بِها؛ إذا دَعانى أجَبْتُهُ وَ إذا سَأَلَنى أَعْطَيْتُهُ وَ ما تَرَدَّدتُ فى شَى‏ءٍ أَنا فاعِلُهُ كَتَرَدُّدى فى مَوْتِ مُؤْمِنٍ يَكرَهُ المَوتَ وَ أنا أَكْرَهُ مَسآءَتَهُ.

«هيچ بنده‏اى به سوى من أسباب محبّت خود را فراهم نمى‏سازد به چيزى كه محبوبتر باشد نزد من از آنچه كه من بر وى حتم و واجب نموده‏ام؛ و به طور حتم و يقين بنده من به سوى من أسباب محبّتش را گرد مى‏آورد با به‏جاآوردن كارهاى مستحبّ، تا جايى كه من او را دوست دارم؛ پس چون من او را دوست داشتم من گوش او هستم كه با آن مى‏شنود و چشم او هستم كه با آن مى‏بيند و زبان او هستم كه با آن سخن ميگويد و دست او هستم كه با آن مى‏دهد و مى‏گيرد و پاى او هستم كه با آن راه مى‏رود.

وقتى كه مرا بخواند اجابت مى‏كنم و وقتى كه از من درخواست كند به او عطا مى‏نمايم. و من هيچگاه تردّد ننمودم در چيزى كه مى‏خواستم آنرا به جاى آورم مانند تردّدم در مرگ مؤمنى كه اراده داشتم او را بميرانم؛ او مرگ را ناگوار مى‏داشت و من آزار و اذيّت او را ناگوار مى‏داشتم.»

حضرت علاّمه والد رضوان‏اللـه‏عليه در سند اين حديث شريف از كتب فريقين و بيان مفاد و معناى آن از كلمات علماء و عرفاى ذوى‏العزّوالمقدار، در مجلد أوّل از دوره اللـه‏شناسى ص 279 تا ص 313، به صورت مشروح و مستوفى بحث نموده‏اند.

پایگاه علوم و معارف

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *