آموزش وردپرس

ریا کاری از نظر امام خمینی (ره)

بسیار اتفاق می افتد که شخص ریاکار خودش هم ملتفت نیست که ریا در اعمال او رخنه کرده و اعمالش ریایی و ناچیز است.
مثلا تحصیل علم دیانت،که از مهمات اطاعات و عبادات است، انسان گاهی مبتلا میشود در این عبادت بزرگ به ریا در صورتیکه خودش هم اصلا ملتفت نیست.
انسان میل دارد در محضر علماء و روسا و فضلا مطلب مهمی را حل کند بطوری که کسی دیگر حل نکرده باشد و خود او منحصر باشد به فهم آن ،و هر چه مطلب را بهتر بیان کند و جلب نظر اهل مجلس بنماید، بیشتر مبتهج و مسرور است، و هر کس با او طرف شود میل دارد بر او غلبه کند و او را در بین جمعیت خجل و سر افکنده کند و حرف خود را حق یا باطل به حلق خصم فرو ببرد ،و بعد از غلبه یک نحو حالت تدلل و فضل فروشی در خود ادراک می کند، اگر یکی از روءسا هم تصدیق کند نور علی نور میشود.
بیچاره غافل از آنکه اینجا در نظر علما و فضلا موقعیت پیدا کرده ولی از نظر خدای آنها و مالک الملوک همه عالم افتاده ،در ضمن این ریا مخلوط به چندین معصیت دیگر هم بود مثل رسوا کردن و خوار نمودن مومن، اذیت کردن برادر ایمانی، گاهی جسارت کردن و هتک کردن از مومن، که هر یک از آنها برای جهنمی کردن انسان خود مستقل اند.
امام خمینی ره
چهل حدیث ص 49

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *